Dystrybuanta jest definiowana jako prawdopodobieństwo tego, że zmienna X
ma wartości mniejsze bądź równe x :
1.4.1
Całka jest skomplikowana i policzyć ją
można tylko za pomocą tablic statystycznych, kalkulatorów lub oprogramowania
komputerowego. Tablice zawierają dane dla dystrybuanty standardowego
rozkładu normalnego, tradycyjnie oznaczanej jako Φ i zdefiniowanej jako rozkład o parametrach
μ = 0 i σ = 1:
1.4.2
Związek dystrybuanty Φ i
dystrybuanty rozkładu normalnego X o dowolnie zadanych parametrach
μ i σ otrzymuje się za pomocą standaryzowania rozkładu (zob.
też poniżej).
1.4.3
Konsekwencją własności 1 jest możliwość
przekształcenia wszystkich zmiennych losowych o rozkładzie normalnym do
standardowego rozkładu normalnego.
Jeśli X ma rozkład normalny ze
średnią μ i wariancją σ2, wtedy:
1.4.4
Z jest
zmienną losową o standardowym rozkładzie normalnym N(0, 1).
Odwrotnie, jeśli Z jest zmienną
losową o standardowym rozkładzie normalnym, to:
1.4.5
jest zmienną o rozkładzie normalnym ze
średnią μ i wariancją σ2.
Standardowy rozkład normalny został stabilizowany
i inne rozkłady normalne są prostymi transformacjami rozkładu standardowego. W
ten sposób możemy używać tablic dystrybuanty rozkładu normalnego do wyznaczenia
wartości dystrybuanty rozkładu normalnego o dowolnych parametrach.
W badaniach szeregów czasowych w celach porównywania
stworzonych modeli matematycznych należy wygenerować wartości zmiennej losowej
o rozkładzie normalnym. Istnieje kilka metod, najprostszą z nich jest
odwrócenie dystrybuanty standardowego rozkładu normalnego, transformacja Boxa-Mullera, w której dwie
zmienne losowe o rozkładzie jednostajnym (pojęcie generatora liczb losowych) są
transformowane na zmienne o rozkładzie normalnym. Ogólnie przyjmuje się, że do
generowania liczb losowych stosuje się metodę Monte Carlo. Notowania giełdowe
rozpatrywać należy jako proces stochastyczny, a dane notowanie, z danego dnia
jest stanem procesu stochastycznego. Dobrym przybliżeniem takiego procesu jest
proces Markowa.
Jedną z najważniejszych własności rozkładu
normalnego jest fakt, że, przy pewnych założeniach, rozkład sumy dużej liczby
zmiennych losowych jest w przybliżeniu normalny. Jest to tak zwane centralne twierdzenie graniczne.
W praktyce twierdzenie to ma zastosowanie,
jeśli chcemy użyć rozkładu normalnego jako przybliżenia dla innych rozkładów.
Dokładność przybliżenia tych rozkładów
zależy od celu użycia przybliżenia i tempa zbieżności do rozkładu normalnego.
Zazwyczaj takie przybliżenia są mniej dokładne w ogonach rozkładów.
Rozkład normalny należy do rozkładów mających
własność nieskończonej podzielności.
W teorii prawdopodobieństwa funkcja charakterystyczna dowolnego rozkładu prawdopodobieństwa na osi rzeczywistej jest zdefiniowana poniższym
wzorem, gdzie X jest dowolną zmienną
losową o tym rozkładzie:
1.4.5
Jeśli X jest zmienną losową o wartościach wektorowych, to
argument t jest wektorem, zaś tX iloczynem
skalarnym.
Na funkcję charakterystyczną można patrzeć jako na transformatę Fouriera rozkładu zmiennej
losowej.